Team Madelon

Stralend meisje, wat gaat er toch in je om? Onze naam is Walter en Iris de Bruijn en wij fietsen onder de naam Team Madelon samen met Dieter van Grinsven. Madelon was een dame van 22jaar en was meervoudig gehandicapt. Zes maanden nadat Madelon werd geboren, bleek duidelijk dat er iets aan de hand was. Ze tilde haar hoofd nauwelijks op, rollen deed ze niet en ze maakte weinig contact. Een lange zoektocht naar de oorzaak volgde. Een MRI-scan wees kleine beschadigingen uit in de witte stof, er werd een afwijking op een Gen gevonden, maar niets was ernstig genoeg om te verklaren waarom ze zo vreselijk achterbleef. Ik bleef er in geloven. “Ik dacht: ze vinden vast wel iets, dan krijgt ze een behandeling, een pilletje en dan wordt het beter.” Iris was er vanaf het begin van overtuigd dat het niet goed zou komen. Ze ging meteen uit van het ergste, ze durfde niet te hopen. Toch was het niet Walter, maar Iris die instortte, toen ook de laatste bekende stofwisselingsstoornis werd uitgesloten. Het duurde maanden voor ze weer opkrabbelde, daarna ging het een tijdje best goed. Toen Madelon vier jaar oud was, kwam de volgende dreun: ze kreeg epilepsie. Weer volgde een lange periode van voortdurende ziekenhuisbezoeken. De medicijnen veranderde Madelon in een kasplantje. De kinderarts vroeg ons wat te doen bij een zoveelste spoedopname, hoe ver wilden ze gaan. We waren eensgezind: zo hoefde het niet. Iris storte voor een 2e keer volledig in, ik zocht afleiding in het sporten en een biertje drinken met vrienden (die je dan nog overhebt). Iris klaagde wel dat ik zo vaak weg was, maar achteraf is het onze redding geweest. Zeker de eerste jaren is er thuis steeds dat verdriet. Andere gezinnen doen leuke gezellige dingen, wij trekken van specialist naar specialist. Er kwam en medicijn met minder bijwerkingen en Madelon knapte op. Helemaal de oude werd ze niet, maar ze lacht weer en reageert. Sindsdien gaat alles beter, de laatste vier, vijf jaar kunnen we echt zeggen dat we gelukkig zijn met ons gezin. Vaak kijk je haar aan en dan denken we: Wat gaat er toch in je om? Maar ze is een stralend meisje. We zorgen ervoor dat ze er mooi uitziet, dat maakt ons blij. We hebben ook nog een zoon 2 jaar ouder dan Madelon, hij heeft veel zijn ouders gemist en een broer of zus om mee te spelen of ruzie maken, dat deed hij bij andere gezinnen, daar zijn we blij om dat hij dat toch ergens anders vond. Madelon woonde sinds 1 februari 2014 intern, we zagen hier erg tegenop maar alles ging zoals wij hoopten dat het zou moeten gaan in onze ogen, dus daar was rust in gekomen voor ons. Nu begint onze tijd samen en met Dylan. We gingen 3, 4 keer per week bij haar langs om te zwemmen, wandelen, badderen en knuffelen met haar. Er waren dagen dat als je bij haar was dat ze de hele dag sliep, maar als ze wakker was, was er ook haar mooie stralende gezicht en waren we blij. De laatste jaren hebben wij samen meegedaan aan de Pyreneen challenge en hebben daar zoveel steun in gevonden die voor ons ouders zo belangrijk is, dat we blij zijn om er in 2019 weer voor te gaan. We fietsen samen, niet hard maar gezellig toerend en maken ons hoofd leeg. We kijken er weer naar uit. Komende editie fiets ook Dieter van Grinsven met ons mee voor het goede doel en de sportieve uitdaging. Madelon is zondag 19 mei 2019 in ons bijzijn ingeslapen, haar lichaampje was op en met pijn in ons hart maar uit pure liefde hebben wij moeten besluiten voor haar dat het zo goed was. Rust zacht lieverd.

De deelnemers

# 1801
  • €602,00

Walter de Bruijn

# 1802
  • €515,00

Iris de Bruijn

# 1803
  • €910,00

Dieter van Grinsven